حس می کنم دارم دچار یه بحران می شم،دچار یه بحران عاطفی و یه خلاء احساسی...

از بی احساس بودن خسته شدم ،

از سرد و یخ بودن کلافه شدم ،

از خودم دلگیرم ،دیگه واقعاً بریدم

 از اینکه نمی تونم فراموش کنم و ببخشم کفریم

از اینکه دل و زبونم یکی نمیشه به تنگ اومدم

اینجا تنها جاییه که می تونم خودم باشم ، خود خودم ، به دور از تظاهر و دروغ و لبخند های ساختگی

دلم واسه "خود قدیمم" تنگ شده ، واسه همه اون  بچه بازیاش ، سادگیاش و بی تجربگیاش .

چون با وجود همه بدیاش خیلی "پاک" و "زلال" بود...

ولی الان پر شده از حس "نفرت" ،" دلزدگی" ، "سیاهی" ، "بی اعتمادی " و "دلبستگیهای ظاهری"

کاش میتونستم بگم دیگه بهت فکر نمیکنم...

خدایا دلم از زمینت گرفته

خدایا دلم از نامهربونی ها گرفته

خدایا بذار بیام پیشت نفسم دیگه نمیاد توی این زمین

خدایا طاقت ندارم

 !بی مهری ادما داره خوردم می کنه!

کمکم کن...

در این شهر

صدای پای مردمی است که

همچنان که تو را می بوسند طناب دار تو را می بافند

مردمی که صادقانه دروغ می گویند

و

خالصانه به تو خیانت می کنند

در این شهر

هر چه تنهاتر باشی پیروزتری